Reisverslag Slovenië drijfhutten

Auteur: Joop Smit

“En? Was het mooi?”
“En óf ik het mooi heb gehad. Het was grandioos!“

Drijfhuttenfotografie, een volledig nieuwe ervaring

Om 10.00 uur verzamelen we in de vertrekhal van Schiphol. Straks vertrekken we voor de fotoreis Slovenië drijfhutfotografie tussen de watervogels, met als doel water- en rietvogels fotograferen vanuit drijfhutten. Voor mij een volledig nieuwe ervaring, waar ik hoge verwachtingen van heb. Op de website van Nature Talks staan foto’s en teksten die veelbelovend zijn. Voor mij is het de derde keer in 1½ jaar tijd dat ik met Nature Talks op reis ga en ik ben nog nimmer teleurgesteld.
’s Avonds overnachten we in Ljubljana. Jeffrey leidt ons naar een authentiek Sloveens restaurant, waar we genieten van traditionele gerechten. Doordat we deze dag nog geen inspannende activiteiten hebben, is er alle tijd om elkaar wat beter te leren kennen. Die eerste indrukken geven veel vertrouwen voor de week die voor ons ligt. Na een korte avondwandeling en een ijsje zoeken we ons bed op.

De eerste tewaterlating

De volgende ochtend brengt een taxi ons naar het hotel in Zgornja Ložnica, zo’n anderhalf uur rijden naar het oosten. In de namiddag gaan we voor het eerst het water in. Enkele deelnemers hebben al ervaring met drijfhutten, maar voor mij is het compleet nieuw. Gelukkig went het snel.
Onze groep wordt verdeeld over drie vijvers: twee grote en één kleine. Mijn eerste sessie zal ik niet snel vergeten: na ruim een uur steekt er een hevig noodweer op. Onweer, slagregen en harde wind dwingen ons het water te verlaten. Het is even spannend, ook voor Jeffrey en de lokale gidsen Jure en Nastja.

Allerlei soorten licht met unieke momenten

Het weer is afwisselend: soms bewolkt, soms zonnig. Voor ons ideaal. Op bewolkte dagen hoeven we niet extreem vroeg op, en het zachte licht is perfect voor fotografie. Met mijn camera vang ik het moment, waarop een woudaap zijn jong een vis voert. Wat een uniek tafereel! Deze kleine reiger is vrij zeldzaam in Nederland en leeft bovendien verborgen in het riet. Er zijn vast maar weinig mensen in ons land die deze vogel ooit hebben gezien. Ik ben een gelukkig mens.
Bij zonnig weer wil je bij zonsopkomst in het water liggen, wanneer het licht nog zacht is. Als het eerste zonlicht voorzichtig door de bomen weet te dringen en even later het water bereikt, dan ontstaat er voor mij als vogelfotograaf een wonderlijke wereld, waarin je kunt spelen met licht. Fotografie is immers schrijven met licht, en dat heb ik gedaan.
Ik had nooit kunnen denken dat ik zo blij zou zijn met een foto van de blauwe reiger. En de typische contouren van de kwak komen in tegenlicht prachtig tot uiting. Ook lukt het mij om donzige jonge dodaars met tegenlicht te fotograferen. En wat te denken van een tegenlichtfoto van een fuut met jongen. Bovendien heb je vanuit een drijfhut een prachtig standpunt; je fotografeert vlak boven waterniveau.

Niet alles lukt… maar soms levert dat juist iets op

Niet alles gaat zoals gepland. Op een plek waar een waterral vaak komt, liggen Mat en ik klaar met de camera in aanslag. Maar telkens als we meelwormen neerleggen, komen er jonge eendjes op af; ook eenden vinden meelwormen blijkbaar zeer smakelijk. De waterral zit dichtbij in het riet te gillen, maar laat zich niet zien. Maar niet getreurd: ook de donzige eendjes zijn met tegenlicht prachtig te fotograferen. Dit is trouwens wel een voorbeeld van het feit dat je in wildlife fotografie geen zekerheden hebt. Nature Talks creëert de omstandigheden waarin we zoveel mogelijk kansen krijgen, maar er zijn geen garanties.
Een ander hoogtepunt is het fotograferen van de witoogeend, de zeldzaamste duikeend van Europa. In een decor van goudgele bloemen van de watergentiaan, op ooghoogte en op korte afstand… ik hoef hopelijk niet uit te leggen hoe ik mij op dat moment voel. En alsof dat nog niet genoeg is, krijg ik ook het klein waterhoen, mannetje én vrouwtje voor de lens. In Nederland geldt deze ral als zeer zeldzaam en ik kan er een foto van maken!

Extra uitstapje naar witwangsterns

Op één van de dagen ga ik met Sandra en Dick naar een andere locatie, waar we een kolonie witwangsterns bezoeken. De broedplek is echter moeilijk te bereiken, want op sommige plekken was het water net te diep. Wel hebben we de sterns in vlucht mooi kunnen fotograferen.

Een week om nooit te vergeten

Dan breekt de dag van vertrek aan. We krijgen nog de kans om in de ochtend het water op te gaan, maar niemand maakt daar gebruik van. We worden met een taxibus naar het vliegveld van Ljubljana gebracht. Tijdens deze rit wordt er niet zoveel gepraat. We zijn in gedachten verzonken. Ik denk natuurlijk terug aan de momenten waarop ik optimale vreugde haalde uit het bedrijven van mijn hobby. Maar ook aan de leuke gesprekken met elkaar. Van wereldproblemen tot tips hoe we onze fotografievaardigheden kunnen verbeteren. Die kregen we natuurlijk van onze begeleider Jeffrey Jacobs. Maar ik heb ook veel geleerd van de andere deelnemers, die veel meer fotografie-ervaring hebben dan ik. Op deze plek wil ik dan ook deze mensen hartelijk danken voor hun gezelschap.
Deze fotoreis Slovenië Drijfhutten heb ik als bijzonder ervaren. Ik heb het hierboven nog helemaal niet gehad over de jagende grote zilverreiger, tafeleend, voedseloverdracht dodaars aan jong, grote karekiet etc.

Toch kan fotograferen vanuit drijfhutten ook vermoeiend zijn. Ik voel dat mijn spieren veel werk hebben moeten verrichten. Gelukkig is dit snel vergeten, want ik kom thuis met geheugenkaartjes vol mooie foto’s, fijne herinneringen en warme gevoelens voor de mensen met wie ik deze week heb doorgebracht.

Onderstaand mooie foto’s die deelnemers gemaakt hebben.