Reisverslag Finland: Grote beren en hun pluizige kleine welpen

Auteur: Yvette Kusters

Mooie start

Onze reis Finland: Grote beren en hun pluizige kleine welpen verloopt soepel en volgens schema naar de eerste locatie in Finland. Leuk om de groep nu in het echt te ontmoeten.

Voor de allereerste keer fotograferen vanuit een nachthut

Na de eerste nacht in de lodge breekt dan het moment aan dat we naar de nachthut gaan. Voor het eerst fotograferen in een nachthut. Vóór de reis wist ik niet zo goed wat ik mij moest voorstellen bij het fotograferen en slapen in een nachthut. Ik was toen licht bezorgd omdat ik normaal gesproken mijn slaap hard nodig heb en een hele lichte slaper ben, snel wakker van elk geluid. Bovendien wordt het ook niet echt donker (wel prachtig om dat eens te ervaren). Daar heb ik al wel een oplossing voor meegenomen, een slaapmasker, werkt echt super! De eerste nacht brengen we door in een grote 10 persoons hut in het bos. Heel gezellig en met allemaal stapelbedden en een wc, heel comfortabel. Van slaap komt niet veel, twee uurtjes rond middernacht. Je blijft heel alert, zeker zo’n eerste nacht, want je wilt niets missen van wat er buiten voor de hut gebeurt. De gedachte dat ik straks na het ontbijt kan slapen in de lodge en de beren bij de hut houden mij deze nacht op de been. Het aantal beren en de fotografiemogelijkheden maken van deze eerste nachthut een topervaring. Het leukste is de beer die, helaas net buiten mijn camera bereik, zich uitgebreid aan een boom gaat staan schuren. Het is een relaxte nacht met mooi licht wat mij uitdaagt creatievere foto’s te maken. Aangespoord door de tips die Peter vooraf in een presentatie heeft gedeeld, ga ik aan de slag met lowkey en beweging. Ook altijd een goede tip: neem niet alleen beeldvullend de beren in beeld, maar maak een drieluik: beer in landschap, wat dichterbij en portret. Achteraf heb je dan ook een completer beeld van wat je gezien hebt en een mooie afwisselende serie foto’s.

Nóg meer spektakel in de nacht

Aan het eind van de middag settelen we ons met z’n vieren in een hut aan het meertje. Het is de tweede nacht die we in een hut doorbrengen. Jogi, een grote mannetjesbeer, is zo’n beetje de hele tijd voor de hut aanwezig. Het is heel erg warm (langste hittegolf in Finland in 53 jaar) en de beren hebben er ook zichtbaar last van. Jogi graaft steeds een plek vrij van gras tot hij een poeltje met water heeft gemaakt en gaat daar vervolgens languit in liggen, wat een koddig gezicht is en mooie foto’s oplevert vanuit laag standpunt. Zo nu en dan is er in de omgeving een andere beer te zien maar veel gebeurt er niet. Ondertussen vermaak ik mij met de vogels, o.a. zeearenden en groenpootruiters, en ik blijf hopen dat Jogi het zo warm krijgt dat hij gaat zwemmen. Af en toe loopt Jogi wel naar het water om wat te drinken maar in zwemmen heeft hij kennelijk geen zin. Tegen middernacht zijn we zo moe dat we besluiten toch even te gaan slapen. Nog geen uur later word ik wakker van een diep gegrom buiten. Ik besluit uit bed te gaan om te inspecteren. Ik zie alleen Jogi staan, speur de omgeving af maar zie geen andere beren. Dat verbaast mij wel want waarom gromt hij dan? Ik blijf nog een kwartiertje kijken, het gegrom houdt op en ik ga toch maar weer liggen. Dat had ik beter niet kunnen doen want nog geen kwartier later spring ik weer uit mijn bed omdat er een enorm lawaai is voor de hut. Ik kijk naar buiten en er staan op nog geen 15 m voor de hut twee beren rechtop vechtend met hun poten uithalend naar elkaar. Ik roep snel naar mijn drie diep slapende mede-hutgenoten, probeer tegelijkertijd mijn camera weer door het gat te krijgen, de vechtende beren in de gaten houdend. Helaas, het gevecht is sneller voorbij dan ik mijn camera klaar heb. Mijn hutgenoten zijn niet snel genoeg uit bed om het gevecht in volle glorie te zien. Het is spectaculair en ik zal dit moment niet snel meer vergeten. Ik hoop dat de medereizigers in de hut naast ons wel foto’s of filmpjes hebben kunnen maken. Hierna giert de adrenaline nog een tijdje door mijn lijf en komt van slapen niks meer, ik blijf op mijn stoel achter de camera zitten. Dat is maar goed ook want anders had ik nog gemist dat Jogi toch het water in gaat om naar de overkant te zwemmen, onderweg nog een vis vangt en deze opeet. Het is nog steeds schemerig en te donker om pracht platen te maken, maar dat probeer ik in elk geval wel en genieten doe ik zeker. Weer een lesje geleerd: 1. nooit ’s nachts de camera ‘binnenhalen’ dan ben je altijd te laat als er onverwacht iets gebeurt. 2. De telefoon altijd bij de hand houden want de buren hebben daarmee het gevecht kunnen filmen.

Beren op de weg en de eerste pluizige welpjes

Na lang uitgekeken te hebben naar het zien van beren met pluizige welpjes is het zo ver. De eerste nacht op de tweede locatie ben ik in een tweepersoons hutje in het bos. Man, man wat zien we hier veel beren. Vlak na aankomst tellen we al zeven verschillende beren voor de hut, gemoedelijk etend van de bessen en het voer, elkaar tolererend maar wel alert. Fantastisch die dynamiek te mogen aanschouwen. En dan komen voorzichtig ook de eerste moeders met welpjes. Wat zijn die pluizige welpjes schattig en heel speels! De camera klikt maar door, elk volgende moment is nog leuker dan het vorige. Ik probeer mij steeds te concentreren op één beer of welp. Want als er heel veel te zien is werkt het voor mij beter steeds één doel te kiezen en dat een tijdje te volgen. Ik volg een wat oudere welp als hij plots schrikt van een grote beer die in zijn richting loopt, in een dunne boom springt, heel even blijft hangen en zich er aan de andere kant weer laat afglijden. Super dat ik hem al in beeld heb en met de camera volg. Anders had ik het niet gezien en kunnen vastleggen want het ging heel snel. Waar ik ook heel blij mee ben, is mijn positie aan de linkerkant in de eerste hut. Hierdoor heb ik als enige via het zijraam uitzicht op het pad naar de hutjes toe en kan ik prachtig beren op de weg zien lopen en fotograferen. In dit geval waren de beren op de weg dus zeker geen belemmering. Vooral als een moeder beer met drie grote jongen over het pad van mij afloopt levert mij dat een prachtige plaat op. De reismissie is met deze nacht al geslaagd: beren met pluizige welpen gezien en kunnen vastleggen. Er volgen zelfs nog twee nachten met pluizige welpen.

Ondeugende welpjes en een aanvaring met schrikdraad

De laatste twee nachten breng ik door in een moerashut op een plek waar heel regelmatig een moeder met twee hele jonge speelse en ondeugende welpjes rondhangen. De hutten liggen aan een prachtig open moerasveld met her en der wat kleine boompjes tegen een mooie bosrand aan. De welpjes hebben de neiging steeds stiekem te ontsnappen aan het zicht van moeder. De eerste keer dat dit voor onze ogen gebeurt is moeder druk met eten en zoeken naar bessen. De welpjes blijven steeds wat verder achter bij hun moeder en zetten het op een gegeven moment op een rennen richting de bosrand. Een tijdje heeft moeder niks in de gaten en blijft eten zoeken, kijkt dan op, ziet dat haar welpjes weg zijn en sprint weg naar het bos om ze te gaan zoeken. Het sprintje levert een mooi beeld op met het opspattende water van het moeras. Hopend dat er met de welpjes niks is gebeurd, wacht ik af tot ze een tijd later weer verschijnt. Gelukkig zijn de welpjes ongedeerd. Vanaf nu proberen de welpen het nog een aantal keer, maar moeder houdt ze beter in de gaten, ze komen nu niet meer zo lang ongezien weg. Er komt ook regelmatig een wat jongere beer voor de hut. Deze is zeer alert als er andere grotere beren in het moeras verschijnen. Op een gegeven moment komt er een hele grote dikke beer en wil de jonge beer tussen onze hut en de buren door wegrennen. Hierdoor ziet hij niet dat er een (voor onze veiligheid) stroomdraad voor de hutten langs is gespannen en struikelt eroverheen. De beer schrikt zeer (en wij ook) maar na hijgend bij te zijn gekomen loopt hij ongedeerd weg. Gelukkig laat hij zich nog een aantal keer voor de hut zien. Een paar keer geniet ik van beren die tegen een boompje gaan staan, met de neus omhoog snuffelend of er iets in zit. Ook dit levert weer leuke beelden op.

Beren in de mist

Eén van de dagen brengt niet alleen regen (met regenboog) en daarmee een voor mij zeer gewenste afkoeling, maar aan het eind komt er ook mist van links over het moeras rollen. De moederbeer met welpjes blijven rondhangen in de mist wat een hele mooie sfeervolle toevoeging is aan de serie foto’s die ik hier kan maken. Het geeft nog meer intimiteit aan sommige foto’s. Ook is de zonsopgang met de mist prachtig, nu geen beer te zien maar ik geniet intens van dit moment. De tweede nacht op deze plek (en tevens de laatste van de reis) is behalve de mist een herhaling van de nacht ervoor. Weer erg genieten van de twee ondeugende welpjes en de andere beren die langskomen, zoals de moeder met de drie grotere jongen die ik al eens bij de boshut gezien had.

Alleen maar mooie herinneringen

Zo komt er een einde aan deze prachtige reis en ga ik moe en voldaan met volle geheugenkaartjes weer naar huis. Het was soms afzien (qua temperatuur, slaapgebrek en primitieve hutjes) maar het was het zeker allemaal waard! De groep was superleuk en ik heb veel geleerd van medereizigers door tips over camera-instellingen en hun fotografische blik op de natuur. Dat is het leuke van op reis zijn met alleen fotografen, dat levert fijne gesprekken met mensen met eenzelfde passie!

Onderstaand mooie foto’s die deelnemers gemaakt hebben.